| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Liefdesverdriet | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 25 2010, 05:07 PM (547 Views) | |
| Selene Raven | Nov 25 2010, 05:07 PM Post #1 |
![]()
|
Selene liep na de les gelijk naar haar leerlingenkamer. Daar aangekomen gooide ze haar tas op haar bed en sprong even onder de douche. Het was een lange dag geweest en niets was dan zo lekker om onder een warme douche te staan om te ontspannen. Het hete water stroomde en Selene voelde haar lichaam ontspannen. Het gevoel kwam zeer gewenst, zo ontspannen had ze zich de eerste week op Zweinstein nog niet gevoeld. Na een half uur kwam de Zwad de douche uit. Ze pakte een donkerblauwe spijkerbroek, een zwart shirt en een zwarte colbert. Ze trok de kleding aan, deed haar , nog natte, haren in een knot en liep weer naar de slaapzaal. Daar deed ze haar familie ring en pentagram ketting om en pakte ze haar magische mp3 speler. Ze deed de mp3 speler in haar broekzak en liep de kamer weer uit. Ze wilde even alleen zijn en liep naar de plek die daar, volgens Selene, het beste geschikt voor was. Namelijk de Noordertoren. Daar aangekomen knikte Selene tevreden. Zoals verwacht was het uitgestorven bij de Noordertoren. De meesten zullen wel aan het huiswerk bezig zijn of andere verplichtingen hebben. schoot het door haar gedachten, terwijl ze in het raamkozijn ging zitten. Het werd al schemerig en Selene genoot van de rust en het uitzicht. Het had een rustgevend effect op het meisje. Ze bleef even zo zitten en pakte toen haar mp3 speler. Ze deed hem om en zette hem aan, terwijl ze naar buiten bleef staren. Onbewust begon ze zachtjes mee te zingen met het lied. Spoiler: click to toggle Haar, normaal zo geharde stem, versmolt samen met de melodie. Sharon zei altijd dat Selene een mooie zangstem had, maar het meisje vond van niet. Ze zou dus ook nooit zingen als anderen haar konden horen. Terwijl ze meezong trok het meisje haar benen op en legde haar armen eromheen. Haar gedachten dwaalden af naar Jack. In de trein had ze een brief gekregen van hem, een brief die ze nog geen plaats kon geven. Ze wilde de tijd die ze samen hadden doorgebracht niet vergeten, daar kenden ze elkaar te lang voor. Eerst als vrienden en later bloeide de vriendschap uit naar iets groters. Dit had echter niet lang mogen duren en nu was niet alleen haar hart gebroken, maar ze was ook een vriend kwijt. William: Teenage drama. Ik leef met je mee, lijmen die handel! +3 Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:08 PM.
|
![]() |
|
| Jonathan James | Nov 25 2010, 10:07 PM Post #2 |
![]()
|
Jonathan zat nog vol energie na zijn les dreuzelkunde, ondanks zijn goede voornemens dit jaar had hij toch zin om in zijn vrije tijd op zweinstein wat gaan te verkennen. En kleine grijns verscheen op zijn gezicht toen hij de leerlingenkamer van Ravenklauw uitging en vastbesloten was om alle bestaande gangen en kamers van Zweinstein gezien te hebben. 'Zelfs die waar ik eigenlijk niet mag zijn' Voegde hij er in gedachten aan toe. Na even wandelen glipte hij stilletjes in een verlaten gangetje en volgde hij de trap naar boven, er was niemand te bekennen. Mocht hij hier eigenlijk wel zijn? Hij had er geen idee van, maar de spanning deed zijn hart sneller slaan. De combinatie van snel de trap op lopen en toch stil proberen te zijn bleek niet zo'n succes, maar alsnog had niemand hem tegen gehouden. Hijgend kwam hij boven op de trap, het leek wel een gigantische verlaten toren. Niets dat er op wees dat het een verboden plek was, dacht hij opgelucht en toch ook wel een beetje teleurgesteld. Even keek hij rond in de verlaten toren, tot hij een melodietje hoorde. Het leek wel op een dreuzel liedje dat hij ooit gehoord had op de radio, en het werd nieteens zo slecht gezongen. Voorzichtig stapte hij op het geluid af, hij wou hier niet betrapt worden en al meteen in het begin van het schooljaar op de lijst met problemenmakers terecht komen. Jonathan stopte plots toen hij het zingende meisje in het raamkozein zag zitten. Hij had niet verwacht om hier nog een andere leerling tegen te komen, of was het zo'n veredelde leerling die elke afdeling had? Hij had al verscheidene keren een klassenoudste ruzies zien bemiddelen, misschien bewaakten ze ook de verboden gebieden. Zijn nieuwsgierigheid was bijna niet meer te onderdrukken terwijl hij stil tegen een muurtje leunde en naar het liedje luisterde, best mooi. "Wat is deze plek?" Hij kon zich wel tegen het hoofd slaan, tegen jezelf beginnen praten als je vlakbij iemand staat die je in de problemen kan brengen. Hij hield zijn adem in en hoopte maar dat hij niet gehoord was, wat een vrij belachelijke gedachte was aangezien zijn vraag echt best wel luid was geweest. William +3; watch out for the big bad wolf, err, witch, err, Selene Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:20 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 26 2010, 02:34 PM Post #3 |
![]()
|
Hoe langer Selene zong, hoe meer haar gevoelens los kwamen. Haar, normaal zo harde groene ogen, stonden verdrietig. Huilen deed ze echter niet, dit had ze al gedaan. Ze sloot haar ogen en haalde diep adem. Met een zucht verliet de lucht haar longen en ze opende haar ogen weer. De zon was nu zo goed als onder en er was nauwelijks nog licht in de toren. Vanuit de toren kon Selene het terrein zien, het was verlaten. Op enkele gedaantes na, maar het meisje kon niet zien wie er nu nog buiten liepen. Het interesseerde haar weinig, al was ze KO. Isabella of een andere KO kon ook wat doen! Zachtjes vervolgde ze het lied en haar stem kreeg zijn oude vastheid weer terug, al bleef de toon melodieus met de muziek. Haar woede nam wat af, maar verdween niet helemaal en Selene vroeg zich af of het ooit helemaal zou verdwijnen. "Wat is deze plek?" Selene viel nog net niet uit het venster toen ze zich met een ruk omdraaide. Ze was dus niet alleen geweest! Het meisje kon zichzelf wel voor haar kop slaan. Ze was zo in gedachten geweest dat ze niet had gemerkt dat er nog iemand binnen was gekomen. De Zwad deed haar mp3 speler uit en keek recht in de ogen van een eerste jaars Raaf. De verdriet in haar ogen hadden plaats gemaakt voor de vertrouwde hardheid. Selene hield haar gezicht rustig, maar haar hart ging te keer. Had de jongen haar horen zingen? 'Dit,' ze stopte even om nadruk op het woord te leggen. 'is de Noordertoren van Zweinstein.' Ze sprong uit de vensterbank en ging recht voor de jongen staan, welke nonchalant tegen de muur aan leunde. Aan zijn gewaad te zien was het een Raaf en een eerstejaars. Selene onderdrukte een zucht van opluchting. Even was ze bang geweest dat het een Zwad was geweest, Seth bijvoorbeeld. De jongen deed alles voor Bastiaan en als hij haar hier alleen had gezien, had haar neef het ongetwijfeld gehoord. Daar had Selene nu even geen zin in. 'Ik zie dat je een eerstejaars bent.' begon Selene op kalme toon. 'De Noordertoren wordt vooral gebruikt voor de lessen waarzeggerij.' Ze ging op de grond zitten en gebaarde dat de jongen hetzelfde moest doen. De KO onderdrukte de neiging om hem vast te grijpen en te vragen hoelang hij daar had gestaan. Ze wist dat dit niet de juiste aanpak was, tenzij de eerstejaars besloot om zijn mond voorbij te gaan praten. Nee eerst zou ze het op een vriendelijke manier proberen, maar aan haar ogen kon je zien dat ze het niet vriendelijk bedoelde. 'Hoelang stond je daar al?' William +2; Ooit word je vast nog een heel aardig meisje! Wenlock heeft je nog niet helemaal verpest. Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:09 PM.
|
![]() |
|
| Jonathan James | Nov 26 2010, 07:39 PM Post #4 |
![]()
|
Jonathan bleef perfect stil tegen de muur aanleunen, helaas. Het meisje draade zich vliegensvlug om en keek hem indringend aan. Misschien was het inderdaad wel een beetje onbeleefd geweest om te staan luistervinken. Ze keek nochtans best kalm, als hij in zo'n situatie betrapt was had hij zich dood geschaamt (En niet alleen omdat hij voor geen meter kon zingen). "Dit" Zei ze, terwijl Jonathan nog even deed alsof hij rondkeek "Is de Noordertoren van Zweinstein". Nou dank je wel, daar was ik nog niet van op de hoogte. Hij keek het meisje vanuit zijn ooghoeken aan, aangezien hij zich half had weg gedraaid om het andere deel van de toren te kunnen zien. 'Nu is even niet het moment om sarcastisch te gaan doen, Jonathan' Herrinerde hij zichzelf gauw voor hij het meisje nog een slechter beeld van zich gaf. "Ik zie dat je een eerstejaars bent" Vervolgde het meisje rustig, was ze aan het acteren of kon ze in deze situatie echt zo rustig zijn? Het 'ik ben ouder dan jou' spelletje zou allesinds niet veel effect hebben op hem. Hij grijnsde zelfzeker, en na te hebben vernomen dat dit het waarzeggerij lokaal was maakte het meisje hem duidelijk dat hij best ging zitten. Verbazingwekkend genoeg leek de meid best vriendelijk, vast een huffelpuf ofzo.' Allesinds zeker geen zwad', dacht hij opgelucht. Hij zette zich in een gemakkelijke houding op de grond en keek het meisje nieuwsgierig aan, waarom waren ze überhaupt gaan zitten? Misschien om hem het gevoel te geven dat hij niet onmiddelijk weg kon. Niet dat het nodig was, hij dacht er nog niet aan om weg te lopen nu er eindelijk eens wat te beleven viel hier. "Hoelang stond je daar al?" Vroeg ze vriendelijk, Jonathan glimlachte verlegen, niet zozeer omdat hij zelf verlegen was, maar omdat als hij in haar schoenen had gestaan hij zich heel ongemakkelijk zou voelen. "Al een tijdje..." Besloot hij dan maar "Ik kwam binnen en hoorde je zingen, dus besloot ik even te kijken of alles in orde was." Misschien zou hij nadat hij hier weg was eens aan een paar mede raafjes kunnen gaan vragen wie dat zingende meisje in de Noordertoren was. Nee, dat was te vergezocht, hij kon het ook gewoon hier vragen. "Hoe heet je?" Zei hij dan ook maar vlug na zijn vorige antwoord, als ze daar nog wat tussen wou krijgen zou ze snel moeten zijn geweest. Om nog maar niet te zeggen dat het veranderen van onderwerp hem zeer goed uitkwam. "Ik ben Jonathan, het spijt me dat ik heb staan luisteren. Je zingt erg mooi." Zei hij gemeend, het feit dat ze best emotioneel leek terwijl ze dat aan het doen was ging hij er ook echt niet bij vertellen. Hij wou niet te direct overkomen, hij kende het meisje dan ook helemaal niet. William +3; Je werkt je personage goed uit en geeft hem een plaatsje in ZA Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:20 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 28 2010, 11:59 AM Post #5 |
![]()
|
Het duurde even voordat de jongen reageerde, maar uiteindelijk plantte hij zijn kont gemakkelijk op de stenen vloer van de Noordertoren. Selene onderdrukte een kleine grijns toen ze zag hoe hij haar, met zijn blauwe ogen, nieuwschierig in zich op nam. Schijnbaar probeerde hij erachter te komen van welke afdeling ze was. Niet dat hij dit kon zien aan haar kleding, ze had haar gewaad namelijk al verruilt voor haar dagelijkse kleding. Haar KO badge had ze niet op haar shirt zitten, maar in haar broekzak, dus deze kon ook niets verraden. Haar groene ogen bleven de jongen doordringend aankijken, terwijl ze wachtte op antwoord. Een antwoord wat een eeuwigheid leek te duren. Eindelijk kwam het antwoord dan toch; "Al een tijdje...Ik kwam binnen en hoorde je zingen, dus besloot ik even te kijken of alles in orde was." Het meisje onderdrukte nogmaals de neiging om zichzelf voor haar kop te slaan. Hij had haar dus horen zingen. Tijd om er lang bij stil te staan had ze echter niet. "Hoe heet je?" Selene zweeg heel even en wachtte tot de jongen uit was gepraat. "Ik ben Jonathan, het spijt me dat ik heb staan luisteren. Je zingt erg mooi." Meende de jongen dit nou echt? Inwendig was er een strijd gaande bij Selene. Zou ze de jongen zijn geheugen wissen of niet? Ze besloot om het maar niet te doen, maar ze moest ervoor zorgen dat hij zijn mond hield hierover. 'Mijn naam is Selene Raven.' begon ze rustig, terwijl ze nog nadacht. De jongen had zijn excuses aangeboden, maar Selene was er nog niet gerust op. 'Dank je. Het was alleen niet de bedoeling dat iemand dat ooit zou horen.' Zo ze had het gezegd, maar nu nog ervoor zorgen dat de jongen echt zijn mond erover hield. 'En dat wil ik ook graag zo houden.' dit laatste was wat dreigender uit haar mond gekomen. Selene besefte dit en ging verder met haar toneelstukje. Ze keek de jongen aan; 'Sorry, die toon was een beetje ongepast.' haar stem was weer kalm, maar dit was gespeeld. William +2; watch the tone lady! Haha toch mooie uitdieping van je personage. Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:10 PM.
|
![]() |
|
| Jonathan James | Nov 28 2010, 10:18 PM Post #6 |
![]()
|
Jonathan merkte enige aarzeling alvorens het meisje antwoordde op zijn eerste vraag en haar naam zei. De aarzeling en haar stem waren net twee tegenpolen, ze spraken elkaar tegen. Maar wie was hij om te oordelen, wie weet waarom ze hier zo verdrietig zat te zingen. Hij voelde zich er al niet zo comfortabel meer bij als in het begin, het meisje dat zich als Selene had voorgesteld was heel vriendelijk en begripvol geweest. "Dank je. Het was alleen niet de bedoeling dat iemand dat ooit zou horen." Zei ze dat nou echt? Dat had ze er niet bij hoeven te zeggen, hij was ook niet totaal idioot. Wie wilt nou dat iemand anders hem (Of in dit geval haar) hoort zingen. Hij kon zich de schaamte al voorstellen moest hij zelf zo betrapt zijn, niet dat hij het ooit zou laten merken als hij dan toch al begon met zingen. Misschien was het meisje daarmee bezig, net zoals hij zou doen, niks laten merken. 'Ach ja, wie ben ik om haar zich nog erger te doen voelen door haar hierop te wijzen' Dacht Jonathan, een kleine grijns verscheen op zijn gezicht terwijl hij zichzelf complimenteerde op zijn volwassenheid. "En dat wil ik ook zo houden." Ze had er nog net geen vloek achteraan gestuurd. Zijn ogen twinkelde lichtjes terwijl hij het meisje berekenend aankeek en de grijns die eerder al over zijn lippen had gespeeld ontwikkelde zich tot een volle lach. Hij was niet onder de indruk als ze hem ging bedreigen, ze was net zo goed bezig. Toch was Jonathan wel onder de indruk toen ze zich onmiddelijk verontschuldigde "Sorry, die toon was een beetje ongepast.". Jonathan knikte rustig zijn hoofd en keek het meisje recht aan "Rustig maar Selene, waarom zou ik dit tegen iemand willen zeggen?". De vraag was een oprechte vraag, maar onder de oppervlakkige betekenis zou hij door het antwoord wat meer over Selene te weten komen. Dat kan altijd goed van pas komen, hij was dan misschien geen zwadderaar maar manipulatie was niet beperkt tot één afdeling. Na deze gedachte schudde hij zijn hoofd even 'Nee, je bent goed bezig... ga nou niet weer beginnen.' Herinnerde hij zichzelf. Hij legde zich nu op zijn rug en staarde naar het plafond, volkomen op zijn gemak. William +2; Zwadderich of Ravenklauw. Kiezen jongen, kiezen! Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:22 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 30 2010, 09:34 PM Post #7 |
![]()
|
Selene onderdrukte een grijns, toen ze de jongen wat ongemakkelijk zag kijken. Haar woorden waren dus bij hem doorgedrongen. Of toch niet? Er verscheen namelijk een grijns op zijn gezicht, deze maakte snel weer plaats voor verbazing. Was de jongen echt zo verbaast dat ze zich verontschuldigde? Ze nam de jongen in zich op en dacht na of hij wist in welke afdeling ze zat? Dit was echter in tegenstrijd met de manier waarop hij haar eerder in zich op had genomen. En ze kon zich niet herinneren dat ze hem ooit eerder tegen het lijf was gelopen. Tenzij hij haar naam had horen vallen in de leerlingenkamer. Dat zou de enige manier zijn waarop hij haar zou kennen...Voor zover je dat kennen kon noemen dan. Hij herpakte zich echter snel weer en ze zag hem met zijn hoofd knikken. "Rustig maar Selene, waarom zou ik dit tegen iemand willen zeggen?" De vraag was oprecht geweest en zijn blauwe ogen zochten de hare. Nee, hij wist nog steeds niet in welke afdeling ze zat. Hij had zelfs geen idee wie ze was. Inwendig moest Selene hierom lachen. Als de jongen toch eens wist wie ze was en in welke afdeling ze zat, dan zou hij hier niet meer zo comfortabel zitten. 'Ik heb geen idee, het is maar een waarschuwing.' Haar ogen twinkelden, dacht hij nou echt dat ze hem meer ging vertellen dan nodig was? Nee, zo was Selene niet. Alles wat de jongen extra wist kon tegen haar gebruikt worden en dat zou dus niet gaan gebeuren. Ze was niet voor niets een Zwad! Ze kende de trucjes om mensen te manipuleren en de belangrijkste was: Weten! Jonathan maakte het zich nog comfortabeler en ging op de grond liggen. Zijn blauwe ogen waren gericht op het plafond. Selene's groene ogen gleden over de jongen. Voor een eerstejaars was hij best gespierd. Zijn korte bruine haar was een beetje in tegenstrijd met zijn blauwe ogen, maar het was niet storend. 'Bevalt het hier op Zweinstein?' vroeg Selene de jongen, in de hoop meer over hem te weten te komen. William +2; Wat wil je nou, vriendschap of een slaafje die je kunt chanteren? Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:11 PM.
|
![]() |
|
| Jonathan James | Nov 30 2010, 10:19 PM Post #8 |
![]()
|
"Ik heb geen idee, het is maar een waarschuwing." Dit gedeelte vond Jonathan wel leuk, hij knipperde in ongeloof zijn ogen een paar keer een staarde in Selene's groene ogen. Alsof zijn verbazing nog niet duidelijk genoeg was haalde hij ook nog eens een hand door zijn haar, tenslotte slaakte hij een zucht. "Eerst ben je aardig, dan ga je dreigende taal gebruiken, vervolgens verontschuldig je en begin je terug met een 'waarschuwing'?" Jonathan's ogen keken nog steeds vol ongeloof recht naar Selene "Het zou zo veel makkelijker kunnen gaan als je gewoon bij één persoonlijkheid bleef." Met een hint van een glimlach op zijn gezicht draaide hij z'n hoofd terug naar het plafond toe, hij kon zich al haast nietmeer herinerren hoe hij hierin verzeild was geraakt. 'Het was wel slim geweest van Selene om er niet over uit te wijden.' dacht Jonathan er even achterna, hij was best slim en moest zich er dan ook vaak aan herinerren dat hij anderen niet te snel moest onderschatten. Nee, die fout zou hij niet gauw weer maken. "Bevalt het hier op Zweinstein?" Vroeg het meisje met de diepe groene ogen plots, tot Jonathan's verbazing. Hij kon niet uitsluitten dat de vraag hetzelfde bedoelt was als zijn vorige vraag, maar het leek hem onwaarschijnlijk. Toch grinnikte hij heel even vooraleer hij zijn hoofd weer naar Selene draaide. Zou het niet onwijs leuk zijn om d'r wat wijs te maken? Nee, wie weet met wat voor psychopaat heeft hij te maken, ze bedreigde hem al omdat hij haar zangkunsten had gehoord. Of misschien toch, wie weet... "Ja, alleen die lessen dreuzelkunde interesseren me geen moer." Zei hij met een zekere felheid, nauwkeurig op Selene's gezichtuitdrukking lettend. Hier zou hij aan denken de volgende keer hij op verkenningstocht door het kasteel ging, niet zijn gewaad aandoen. "En jij? In welk leerjaar zit je eigenlijk?" Dit was misschien wel de eerste vraag die hij stelde waarover hij niet zo had nagedacht, het was oprechte curiositeit. Toch zou dat niets veranderen aan het antwoord dat hij zou krijgen, deze meid was slim. Het kostte hem heel wat moeite om er niet 'en niet bepaald lelijk' achteraan te gooien, hij maakte zich al een tijdje zorgen om z'n pubertijd. Jonathan haalde bijna onmerkbaar zijn schouders even op en legde zijn hoofd weer te rusten op de grond. William +2; Wat voor vreemde relatie gaat hier opbloeien? Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:22 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 30 2010, 11:29 PM Post #9 |
![]()
|
Het meisje keek grijnzend toe toen de jongen haar vol ongeloof aan keek. Ze weerhield zich ervan om het de jongen nog ongemakkelijker te maken. Het zou verraden in welke afdeling ze zat. En dat wilde ze nog niet. In plaats daarvan schoof ze iets naar achter en leunde met haar rug tegen de muur. Nu kon ze gemakkelijk zitten. "Eerst ben je aardig, dan ga je dreigende taal gebruiken, vervolgens verontschuldig je en begin je terug met een 'waarschuwing'?" de jongen hield zijn blik op haar gericht. Selene bleef zwijgen, afwachtend wat de jongen nog meer ging zeggen. "Het zou zo veel makkelijker kunnen gaan als je gewoon bij één persoonlijkheid bleef." De KO begon nu hardop te lachen. 'Waarom maar bij een persoonlijkheid blijven, als je er meer kan spelen?' haar antwoord was niet als vraag bedoeld, maar het was wel de bedoeling om de jongen aan het denken te zetten. Of beter gezegd, twijfelen. Ze keek de jongen weer aan en wachtte op antwoord. Een antwoord kreeg ze ook, op de vraag die ze eerder gesteld had. "Ja, alleen die lessen dreuzelkunde interesseren me geen moer." Selene zag dat de jongen haar in de gaten hield en ze deed moeite om een goedkeurende grijns te verbergen. Gelukkig voor haar ging hij er niet verder op in. "En jij? In welk leerjaar zit je eigenlijk?" Selene glimlachte even. De jongen was sluw. Hij veranderde zo gemakkelijk van onderwerp dat zij nu weer onderwerp van gesprek was. Ze kon het niet laten om hem daar pluspunten voor te geven. Ze besloot dat dit een vraag was waar ze eerlijk antwoord op kon geven. 'Ik zit in het vierde jaar.' William +1; beetje kortaf hoor, geef die jongen ook eens wat. Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:12 PM.
|
![]() |
|
| Jonathan James | Dec 1 2010, 12:01 AM Post #10 |
![]()
|
Jonathan toonde geen expressie toen Selene goedkeurend grijnsde bij zijn vermelding van de dreuzelkunde lessen. Dat én dreigende taal, het moest haast wel iemand van zwadderich zijn. Plots begon het meisje te lachen. "Waarom maar bij een persoonlijkheid blijven, als je er meer kan spelen?" Zei ze koelbloedig. Was het de bedoeling dat hij hierover ging nadenken? Dan was het gelukt ook, wat een slimme meid, die Selene Raven. Jonathan kon de verleiding niet weerstaan en moest dan ook zijn lach inhouden terwijl hij haar plaagde "Je kan er ook maar één spelen, die aggressieve, zo ben je echt." Hij liet zijn tong venijnig over zijn lippen glijden, als hij het zelf had kunnen zien zou hij zichzelf met een slang vergeleken hebben. Na zijn laatste vraag had Selene kort geglimlacht, even vroeg hij zich af wat daar achter had gezeten, maar haar laatste opmerking speelde nog altijd door zijn hoofd, ondanks zijn geweldige antwoord. Probeerde ze hem te vertellen dat ze geestesziek was, meerdere persoonlijkheden had? Dat leek toch onwaarschijnlijk. "Ik zit in het vierde jaar." Zei ze, Jonathan's gedachten onderbrekend. Hij liet zijn hoofd een klein beetje naar de zijkant vallen , zodat zijn wang en schouder bijna in aanraking kwamen, en bestudeerde Selene aandachtig. Moeite doen om dat te verbergen was overbodig geweest, ze had het toch wel door gehad. Als ze inderdaad in het vierde jaar zat zou het wel eens goed uit kunnen pakken om haar te vriend te houden. Om daar toe te komen besloot hij eerst maar te wachten en te zien of ze zich aangevallen voelde. Ondertussen leek het eigenlijk al een gewonnen spel voor hem te zijn, ofwel werd ze boos en probeerde hem terug uit te schelden, wat Jonathan als een toegeving van zwakte zou zien. Of, de andere mogelijkheid, zou ze kalm blijven en het spelletje verdet zetten. Als ze dit deed leek het hem wel duidelijk dat ze nu doorhad om niet dit soort spelletjes met hem te gaan spelen. Jonathan stond nonchalant rechtop en maakte een kleine wandeling door het lokaal, nog steeds alle voorwerpen in zich opnemend. Aan de andere zijde van een kastje maakte hij een bizar vormpje met de aanwezige voorwerpen. Hij corrigeerde zijn mouwen als teken van verveling toen hij de hoek terug om kwam gewandelt, dat was dan ook al zijn verzekering tegen een geheugen spreuk. Het figuurtje dat hij had gebruikt was vroeger zijn 'waarschuwings' symbool met vrienden, het leek eerder op een normale cirkel, maar het had één heel kleine uitsteker aan de zijkant. Vroeger leek het er zo vaak op dat de cirkel gewoon mislukt was, als Selene zich er uberhaupt al vragen bij zou gaan stellen. Jonathan nam eigenlijk aan dat dit niet nodig zou zijn, maar je kan nooit zeker zijn. William +3; Je krijgt haar door, maar wat voor Spelletje speel je JJ? Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:23 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Dec 1 2010, 11:07 PM Post #11 |
![]()
|
Vanuit haar positie kon Selene de lucht nog zien. De zon was nu helemaal onder en de maan had het stokje over genomen. De donkere lucht was helder en de sterren waren duidelijk zichtbaar. Ze genoot van de lucht, de rust die deze uitstraalde. Het had een positief effect op haar, want haar rot gevoel van eerder was totaal verdwenen. Of kwam het door de eerstejaars Raaf? Ze haalde het elastiek uit haar haar, zodat het gekrulde haar speels over haar schouders viel. De punten waren nog vochtig van de douche, maar het interesseerde haar niet zo veel. Haar groene ogen verlieten de lucht en richtten zich weer op de jongen. Het ontging haar niet dat de jongen haar nu aan het bekijken was, er verscheen een lichte blos op haar wangen en Selene kon het niet helpen dat ze iet wat onzeker werd. Waar had ze toch last van? Het meisje wilde zichzelf eens een goede klap in het gezicht geven. Snap out of it Selene! galmde het door haar hoofd en na een tijdje had ze zichzelf weer in de hand. Haar ogen volgden nog steeds elke beweging die de jongen maakte en ze zag hoe hij opstond. Hij liep door de kamer heen, zijn mouwen opstropend. Hij stopte even bij de kast en deed daar iets. Wat deed hij daar? Ze zat in dubio, ergens wilde ze het weten maar ook weer niet. Ze besloot om het toch te vragen; 'Waarom deed je dat?' William +1; tja waarom doen mensen wat ze doen? Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:12 PM.
|
![]() |
|
| Jonathan James | Dec 1 2010, 11:39 PM Post #12 |
![]()
|
Jonathan keek vragend naar Selene na haar vraag, dat had ze wel heel snel opgemerkt. Had ze echt kunnen zien wat hij aan de andere kant van het kastje had gedaan? Hij zuchtte en keek vragend naar Selene "Waarom deed ik 'wat'?" Hij legde de nadruk op wat, het leek hem dan ook niet zo heel moeilijk om haar te doen geloven dat ze aan het doordraaien was. Hoe raar kon het zijn dat hij even uit het zicht was geweest? Hij glimlachte geruststellend naar Selene alvorens hij weer voor haar ging zitten "Deze hele situatie, ik moest gewoon even de benen strekken. Deze hele situatie, ik voel me er eerlijk gezegd een beetje ongemakkelijk bij." Eerlijkheid leek hem ook eens een leuke afwisseling, nou ja... Niet dat deel over de benen strekken dan, maar hij voelde zich er inderdaad wel niet gemakkelijk bij. Eigenlijk mocht hij het meisje wel, waarom waren ze eigelijk aan dit rare gedachten spelletje begonnen? Jonathan zou nooit aan iemand vertellen wat hij hier had gehoord, wat zou hij er ook aan hebben, dat andere mensen hem niet meer zouden vertrouwen? Oké, hij had haar er misschien wel mee kunnen afpersen, maar hij zou het niet zeggen. Conclusie? Dit hele spelletje was gespeeld om te laten zien dat er niet met hem te sollen viel. Dat had hij nu wel bereikt, daar was hij zeker van. Zijn ogen gleden nog eens rond de kamer om op Selene tot rust te komen "Ik ga je geheim niet verder vertellen. Het is niet eens de moeite waard geweest om hier zoveel moeite om te doen." Zei Jonathan op zelfzekere toon. Hij nam het beeld van Selene volledig in zich op en had in gedachte al besloten dat hij meer met haar om zou moeten gaan, al was het maar om te zien of ze echt de hele tijd zo slim was als ze nu had laten blijken. "Ik zou graag vrienden met je worden, Selene." Hij liet zijn zin volledig bij haar doordringen en grijnsde daarna breed terwijl hij naar de reactie van het meisje keek. Het meisje dat misschien zijn eerst vriendin op Zweinstein zou worden. 'Puur vriendschappelijk, Jonathan' Dacht hij er nog snel even bij. William +1; Zo slecht zijn jullie toch nog niet. Of ben je heel desperate? Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:24 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Dec 3 2010, 06:30 PM Post #13 |
![]()
|
"Waarom deed ik 'wat'?" vroeg de jongen, terwijl hij haar vragend aankeek. Selene had al gelijk spijt van haar vraag, maar ze wist dat ze moest antwoorden. 'Niets, la...' ze maakte haar zin echter niet af, omdat Jonathan nog niet uitgesproken was. "Deze hele situatie, ik moest gewoon even de benen strekken. Deze hele situatie, ik voel me er eerlijk gezegd een beetje ongemakkelijk bij." Dat glimlachje wat hij erbij deed, maakte dat Selene zenuwachtig werd. Om dit te verbergen stond het meisje op en liep naar het raam toe. Ze deed ondertussen haar colbert goed en staarde naar buiten. Zo had ze tenminste een excuus om de jongen nu niet aan te hoeven kijken. "Ik ga je geheim niet verder vertellen. Het is niet eens de moeite waard geweest om hier zoveel moeite om te doen." Selene grijnsde even, maar zweeg. De jongen had gelijk, waarom hadden ze zoveel moeite gedaan om een vervelend voorvalletje? Als je het al een voorvalletje kon noemen. Nee eigenlijk kon je dat niet. De jongen was, niet vermoeden dat zij daar zat, binnen gelopen om het kasteel te verkennen. Hij had het niet kunnen weten, daarbij kwam ook nog dat hij niet wist in welke afdeling ze zat, of hoe ze als persoon in elkaar stak. "Ik zou graag vrienden met je worden, Selene." Inwendig verstijfde Selene, de jongen had daar iets gezegd wat theoretisch onmogelijk was. Of toch niet? Selene was ook bevriend met Meike, welke ook een Raaf was. Ze glimlachte bij de gedachte aan Meike. Het meisje zou het ook goed hebben gedaan in Zwadderich, dat wist ze zeker. Ze draaide zich weer om en keek de jongen aan. 'Weet je dat nu al? Weet je dan wie ik daadwerkelijk ben? Misschien zit ik wel in Zwadderich, weet jij veel? Misschien heb ik wel een toneelstukje gespeeld?' Het meisje zweeg even en pal voor de jongen staan. Haar gezicht was strak, alleen aan haar ogen verraden dat ze dit niet volledig meende op de toon waarop ze dit had gezegd. Ze bleef heel even zo staan, om haar woorden te laten doordringen. Toen verscheen er geen glimlach op haar gezicht en ze ging op de grond zitten. 'Je moet weten dat ik niet het type ben met veel vrienden, wat ik ook graag zo wil houden.' Ze slikte even, de laatste keer dat ze een nieuwe vriend had gemaakt was niet zo heel goed bevallen. Ze schudde haar hoofd en liet Jack's beeld snel weer verdwijnen. Ze was klaar met hem en ze zat nu hier met Jonathan, niet met Jack. Ze deed haar hand in haar broekzak en haalde de KO badge eruit. Ze spelde deze op, het logo van Zwadderich was zichtbaar, en hield de jongen in de gaten. Ze wilde zeker weten of hij het nu nog meende of dat hij nu terug krabbelde. William +3; Wham she's back. Vrees haar, of niet. Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:13 PM.
|
![]() |
|
| Jonathan James | Dec 3 2010, 07:37 PM Post #14 |
![]()
|
Jonathan's ogen volgde Selene nauwgezet toen ze recht stond en naar het raam wandelde, ondanks zijn nieuwe, goede intenties zou hij voorzichtig blijven. Ook al had hij geen kwaad meer in gedachten, het moet toch steeds van twee kanten komen. Hij ging even met een hand door zijn haar . Na zijn vraag om vrienden te worden zag hij het meisje in gedachten lijkbleek worden en door het raam springen. Hij lachte stil toen hij daaraan dacht, het meisje leek echter over iets anders na te denken. Ze draaide zich om en kijk Jonathan aan, die nog steeds lichtjes aan het grijnzen was. Mensen hadden het altijd raar gevonden dat hij zich in sommige situaties niet zo ongemakkelijk voelde als hen. Hij dwong zichzelf abrupt om zijn gedachtenstriem af te breken toen het meisje begon te praten. "Weet je dat nu al? Weet je dan wie ik daadwerkelijk ben? Misschien zit ik wel in Zwadderich, weet jij veel? Misschien heb ik wel een toneelstukje gespeeld?" Ze kwam plots vlak voor hem staan, geen emotie op haar gezicht af te lezen. Jonathan onderdrukte de neiging om te lachen en besloot dan maar in Selene's ogen te kijken. Zag hij aarzeling of twijfel in haar ogen? Hij was er niet zeker van, maar er was 'iets'. Hij besloot om het meisje uit zwadderich uit te laten spreken alvorens hij haar een antwoord gaf. Ze besloot dan maar om recht voor hem op de grond te gaan zitten, nog steeds leek ze niet dol enthousiast. "Je moet weten dat ik niet het type ben met veel vrienden, wat ik ook graag zo wil houden." Meende ze dat nu? Wie is nu opzettelijk het type met weinig vrienden... Jonathan keek haar even doordringend aan, "Het is net 'omdat' je een toneelstukje speelde dat ik je vriend wil worden Selene. Zelfs ik moet toegeven dat je het niet slecht doet." Jonathan deed zijn best om zijn stem zo oprecht mogelijk te laten klinken, wat in dit geval niet zo heel moeilijk was. "En dat je in zwadderich zit, nou... daar bestond al weinig twijfel over. Ik vind het niet erg." Hij liet zijn woorden even doordringen en zuchtte toen "Wat ik daarnet heb gezegd geld nogsteeds, nu mag je een huffelpuf of een zwadderaar zijn." Als het maar geen modderbloedje is, dacht Jonathan er vliegensvlug achteraan. Toch zou hij dat maar niet gaan zeggen, hij wou nu nog niet te extreem overkomen. Selene schudde haar hoofd even, ze was er zelf ook nog niet helemaal uit leek het. Plots stak ze haar hand in haar broekzak, waarop Jonathan dan ook een hand in z'n gewaad stopte. Zijn vingers krulden zich om zijn toverstaf, waarvan hij had gehoopt die niet nodig te hebben. Met zijn hand nog altijd verborgen onder zijn gewaad wachtte hij af wat Selene ging doen. Als ze hem ging aanvallen was hij klaar. Of zo klaar als kon, in een situatie waarin hij het op moest nemen tegen een derde jaars. Jonathan keek ongelovig naar Selene toen ze een badge uit haar broekzak haalde, het was het logo van zwadderich, no surprise there, maar was dat geen klassenoudste badge? Nog even staarde hij naar de badge om zeker te zijn en haalde toen zijn schouders op. Leuk, ze was niet alleen ouder dan hem, ze was ook nog eens klassenoudste. Als ze zijn plannetjes later maar niet in de war ging sturen. Even moest Jonathan op zijn tong bijten, het zou zo geweldig zijn geweest om haar reactie te zien nadat hij haar een opschepper zou noemen. Niet doen Jonathan! "Het is oké, denk er maar even over na." Hij haalde z'n hand weer uit zijn gewaad, zonder toverstok en legde zichzelf terug in een comfortabele positie op de grond. Hij vond het wel een beetje jammer dat hij zelf niet kon uitpakken met één of andere respectabele badge, misschien moest hij maar eens bij het zwerkbal team gaan. William +4; Is JJ our new James! Compliment my boy! Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:25 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Dec 5 2010, 01:14 PM Post #15 |
![]()
|
Haar gif groene ogen volgden elke beweging die de jongen maakte. Er was iets aan de jongen waar Selene geen hoogte van kon krijgen. De manier waarop ze net voor hem had gestaan, enig andere eerstejaars zou er al lang vandoor zijn gegaan. Jonathan niet. Nee, de jongen leek het eerder grappig te vinden. Ze voelde dat de blauwe ogen van de jongen op haar gericht waren, maar negeerde dit. Ze wilde dat de jongen iets zei, iets waaruit ze kon halen of hij het nog meende of niet. "Het is net 'omdat' je een toneelstukje speelde dat ik je vriend wil worden Selene. Zelfs ik moet toegeven dat je het niet slecht doet." Selene moest toe geven dat ze dit niet echt had zien aankomen. De jongen had oprecht antwoord gegeven en was nog niet eens uitgepraat. "En dat je in zwadderich zit, nou... daar bestond al weinig twijfel over. Ik vind het niet erg." Als ik zo goed toneel kon spelen, dan had jij echt niet door gehad uit welke afdeling ik kwam. schoot het door haar gedachten, maar ze zou het niet hard op zeggen. "Wat ik daarnet heb gezegd geld nogsteeds, nu mag je een huffelpuf of een zwadderaar zijn." ging Jonathan verder. Inwendig groeide er een beetje respect voor de jongen en Selene kon een grijns niet onderdrukken. 'Dank je.' zei het meisje oprecht. Ze had dit soort gesprekken gemist. Bastiaan was altijd degene geweest die ze had vertrouwd met haar gevoelens en problemen. Ook was hij de enige persoon die ze waardig genoeg vond om haar gelijke te noemen. Helaas was dit sinds de zomer veranderd en zoals het eruit zag, zou het ook niet snel meer worden zoals het was. Jonathan daarin tegen...Hij was een wildvreemde, maar ze voelde dat ze hem kon vertrouwen. Haar gelijke was hij (nog) niet, maar hij had wel haar respect verdient. "Het is oke, denk er maar even over na." Deze woorden haalden haar weer uit haar gedachten. Het meisje besloot dat ze er lang genoeg over na had gedacht. 'Lang hoef ik er niet over na te denken.' begon het meisje, terwijl ze een glimlach op haar gezicht toverde. 'Al ben ik niet het typ om veel vrienden te maken, een vriend hebben is nooit verkeert.' Het was geen duidelijke ja, maar dat zou het meisje nooit hard op hebben gezegd. Deze zin was duidelijk genoeg en ze wist zeker dat de jongen het zou snappen. 'Ik mag dan misschien een vierdejaars Zwad en KO zijn, maar dat wilt niet zeggen dat ik niet in ben voor een geintje. In feite denk ik dat ik alleen maar KO ben geworden om ervoor te zorgen dat ik meer verantwoordelijkheid ging nemen en dat ik mijn neef in het gareel houd.' Ze grinnikte even bij die gedachte. Verantwoordelijkheid was iets waar Selene een hekel aan had, vooral als het haarzelf grenzen oplegde. William +2; heerlijk om te lezen, net een soap! What will be the cliffhanger? Watch next time Selene and Jonathan, will they be friends or will she curse him? Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:14 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2







8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners